Szach... - powiedziałem jak zwykle w tej grze, w którą gram od zawsze, od tej niepamiętnej chwili, kiedy to zostały ustalone z góry wszystkie dni oraz konania. Od tamtej pory jak zwykle gram sam ze sobą. Rozkładam szachy, ustawiam pionki, znam każdy możliwy ruch. Gdy się nudzę, lubię tworzyć iluzję, że oto gram z figurami. Czasem pozwalam, by pionki pożyły własnym życiem. Krążą wtedy po labiryncie białych i czarnych pól, sami narażając się na ból i porażki. Bywa, że to ja jestem w szachu. Zuchwałość pionka, który nagle sam wie, jak ma potoczyć się gra odbiera mi władzę, jaką tylko ja mam. To ja nadaję rytm, czas i sposobności. Ja ustalam wszystkie zwycięstwa i porażki.
Jakkolwiek nie potoczy się gra...
Utrzymany w kolorystyce czerni i bieli spektakl Szach kontynuuje taneczno-uliczną tradycję przedstawień Teatru Emocji i Wyobraźni.
Widzowie obserwują partię gry planszowej od wieków rozgrywanej przez demiurgów rządzących ludzkim losem. Rutynowa zabawa polega na przestawianiu ludzi, kierowaniu ich postępkami, eksperymentowaniu na ich uczuciach. Tym razem jedna nie wszystko idzie zgodnie z planem. Gracze bedą musieli zmierzyć się z sytuacją nagłej utraty kontroli nad jednym z pionków. On sam będzie musiał stać sie graczem, aby wygrać własną wolność.
Realizacja spektaklu finansowana jest ze środków Miasta Stołecznego Warszawy.
22:14 15-09-2008Powrót
© 2006 Teatr Emocji i Wyobraźni. Niektóre prawa zastrzeżone.